شک

وقتی اصلا نیست؛وقتی از هر هزار تا پیام دو تا رو جواب میده وقتی با هزار بار گفتنم باز کار خودش رو انجاممیده،وقتی از صب جواب زنگ و پیام نمیده و شب ک میشه خاموش میشه،من شک میکنم.شک به دوست داشتنش به اینکه فقط من باشم تو زندگیش...ولی هر دفعه یه دلیل میاره ک خب نمیدونم راست میگه یا دروغ ولی منو شرمنده میکنه با دلیلش...ایندفعه بهش گفتم ک شک دارم فقط من باشم...خیلی ناراحت شد و گفت میترسم بریم زیر یه سقف و یه روز نفس نکشم شک کنی بهم.گفت متاسفم ک شک داری.گف ب شدت از شک بدش میاد.گفت زود قضاوت نکنم.خیلی از شک بدش میاد...

بهش خیلی کم شک دارم.ولی همینقد بگم ک خیلی ازش دلگیر میشم وقتی به طرز عجیبی شیرازی وار رفتار میکنه و یا به حرفام واکنش نشون نمیده یا اصن عمل نمیکنه بهشون و پشت گوش میندازه

شب های تنهایی...