مامان

این روزا که آرایشگاه نمیرم و برا استخدامی هم نمیخونم و میخوام برنامه های گوشیمم حذف کنم،و کلا با کارای خونه درگیرم؛خیلی افسردم.خیلی لهم.

میدونم ک بدتر از این روزا رو هم گذروندم و میدونم کبدتر از اینها هم قراره بگذره بهم.

ولی باز هم سخت میگذرونم...

خب سختمه ک داره سی سالم میشه و واقعن با اتفاقاتی که برام افتاده نای جمع و جور کردنم داره از بین میره و هنوز دارم تو خونه بابا و با یه خونه ی خیلی شلوغ ک از ۵۰ یا ۶۰ سال قبلم توش وسیله پیدا میشه و نمیندازن آشغالا رو دور سر میکنم....شاید بگین هیچ جا خونه بابا نمیشه.منم قبول دارم.ولی خب خستم از این هجم از شلوغی و آشغال تو خونه و این حجم از کار...امروز خونه تکونی تموم شه فردا نه که سه روز بعد همه جا نیاز به گردگیری دسمال کشیدن و شستن اساسی داره...خونه ای که مادرش از بیرون میاد لباسشو وسط خونه و یا رو مبل میندازه.مادری ک گوشت تیکه میکنه زیر دسش زیر انداز نمیذاره و با یه سینی کوچیک کار میکنه و بعد فرشای شسته شده به یه روز کثیف میشن.مادری ک اصن سلیقه جمع و جارو کردن نداره و بدتر میریزه بهم...مادری ک از جمع و جارو کردن فقط جارو کردن با جارو دستی و اونم کلی وسیله و لباس ک کف خونس رو یاد گرفته و اصن جمع کردت ک بلد نیس...

امروز باهاش بحثم شد...وقت خونه تکونی به حرف عقل ناقصش گوش دادم و گذاشتم فرش اتاق رو زیر کامپیوتر و وسایل دیگه نذاره.اما خونه ریده شد.فرش رو قالیچه بود و جمع میشد و میشکست.کونمم نمیشد اونهمه وسیله سنگین رو باز جابجا کنم و فرش رو باز ببرم از اول خونه بذارم.تصمیم گرفتم قالیچه رو جابجا کنم.ولی باز اومد با عقل ناقصش نظر داد ک قالیچه رو بیار رو فرش.و من با عصبانیت گفتم خب با جارو دستی ک جارو میکنیم چجور آشغالو از ای فرش به قالی جارو کنیم.همینجورش اون تیک آشغالا پاین میریزه و نمیاد رو فرش باز اینجا رو چطو جاروکنیم.که دیدم با دهن کجی و ادامو در اوردن گذاش رف.منم گفتم نفهم.همونجام ب حرف تو کردیم ک ریده شد تو خونه.در رو بستم ک قالی رو جابجا کنم و خودش اومد و کلی باز دعوا و غر زد و کار منو انجام داد و کار خودش ک جمع و جارو پذیرایی بود رو مث آدم انجام نداد....کاش میشد یه جا داشتم برا خودم ک مرتب و تمیز بود و اینقد بدبختی نداشتم سر تمیز کردنش...بعدشم خودش میفهمه بدم میاد دهن کجی میکنه باز هم ادامو در میاره شب های تنهایی...