دیشب

دیشب به لطف حرفای نیش دار یه بنده خدایی بعد مدتها گریه کردم،اونم منی که خیلی چیزا برام عادی شده بود و خیلی روحیه م سخت شده بود و خیلی از اتفاقات دیگه اشکمو در نمیاوردن...یادم نمیاد قبل دیشب چرا و کِی گریه کرده بودم...حتی واسه ازدواج کسی که خیلی خاص دوسش داشتمم گریه نکردم...

ولی دیشب وقتی دیدم دم دستی و تو دست و پا و مسخره و از این حرفام خیلی دلم شکست.وقتی گفت اگر منو آدم ضعیف و کوچیکی فرض کردی ک با نبود آدما فسیل شم و بپوسم ،برو آدمای مثل خودتو پیدا کن.خیلی بیشتر دلم شکست...

تقصیر من چیه که یه آدم مث خودم نمیتونم پیدا کنم ک محبت و عاطفه حالیش باشه که بفهمه چجوری ابراز محبت کنه.

باید یه راهی پیدا کنم...باید بشم مث همه آدمایی که اطرافم هستن...اول که زیادی نباشم واسه کسی ک زیادی کنم و دلشون رو بزنم.دوم که مسخره و تو دست و پا نباشم.سوم که به هیشکی محبت نکنم.اصن یه آدم بی عاطفه و بی محبت بشم.مث خیلی ها محبتم زبونی باشه نه دلی.باید هم رنگ جماعت شم تا رسوا نشم...

چقدر نیست کسی که از جنس خودم باشد و یک من همیشه اینجا درد میکشد...

به لطف آدمای اطرافم یه ملیحه ی دیگه میشم...